Οι Βρυξέλλες ενός αλλόκοτου Σεπτέμβρη

στις
Το χαλί λουλουδιών του 2014, Grand Place, Βρυξέλλες

 Ξυπνάω το πρωί ενός Σεπτέμβρη αλλόκοτου, σχεδόν σουρεαλιστικού. Μυστηριωδώς θεραπευμένη από ακόμα έναν Κουντερικό αστείο έρωτα, δε σταματώ ν΄ακούω τη μουσική των Tindersticks που από το πρωί ηχεί δαιμονισμένη στο κεφάλι μου. «We don’t want nothing we can live without / We don’t want nothing that don’t belong to us…in this fire of autumn, this fire of autumn». Αυτό το φωτεινό φθινόπωρο στο κέντρο της Ευρώπης που υπό άλλες συνθήκες θά ΄ταν γκρίζο και βροχερό, δε μου ανήκεις. Ζω χωρίς το βάρος της ύπαρξής σου. Je m’en fous! 

της Μάγιας

Κάπως έτσι μυστήρια ξεκινάνε οι μέρες της έμπνευσης εδώ. Παράδοξα, ανορθόδοξα και σουρεαλιστικά. Σαν πίνακες του Magritte. Μετά από τόσα χρόνια ζωής στη γενέτειρα και πηγή έμπνευσης του ζωγράφου, νιώθω σχεδόν να είμαι μόνιμα στο πετσί του. Παρακολουθώ τις σχιζοφρενικές απότομες εναλλαγές των χρωμάτων του ουρανού και των εποχών, τις σκιές στα παμπάλαια ασφυκτικά στενά πεζοδρόμια, τον χίλιων λογιών κόσμο να παλεύει να χωρέσει σε αυτά, τα μεταμορφωμένα art nouveau και art déco κτίρια, τα κοχύλια-σύμβολα στους μυστήριους δρόμους ενός αναζωογονημένου κέντρου, καθώς αφουγκράζομαι τους ήχους και τις χίλιες γλώσσες της πόλης.  Μιας πόλης διακριτικής, χαμηλών τόνων, αλλά έντονων αντιθέσεων και αντιφάσεων η οποία αφήνει τον αδιάβαστο και ανυποψίαστο περαστικό ταξιδιώτη που προσπερνά τα μυστικά και τους συμβολισμούς της, σχεδόν αδιάφορο και απογοητευμένο.

Je m’en fous λοιπόν, βγαίνω στον ηλιόλουστο παιγνιδιάρικο Σεπτέμβρη να ρουφήξω τα χρώματά του και να υποκύψω στους πειρασμούς του. Αρχίζω τη μέρα μου μ΄έναν café allongé στο κέντρο της πολύχρωμης πολύβουης περιοχής Matongé που συγκεντρώνει την κοινότητα των Αφρικανών μεταναστών του Κογκό. «Χαμογελάστε, είστε…στην Matonge» με καλωσορίζει το εμπορικό κέντρο της περιοχής. Το αγαπημένο μου λιλλιπούτειο καφέ / σοκολατερί Maison Renardy, με ρετρό τραπεζάκια και καρέκλες bistro,  μοιάζει και αυτό συμβολικό αντικείμενο του Magritte εκ πρώτης όψεως αδιάφορα ριγμένο σ΄ένα άτακτα δομημένο, ενίοτε εγκαταλελειμμένο, χώρο όπου τα αφρικανικά μανάβικα μπλέκονται μυστηριωδώς με αντικερί της κακιάς ώρας, λιβανέζικα ζαχαροπλαστεία, μαγαζιά με λαμπαντέρ, δημόσια πλυντήρια, τζαζ μπαρ μιας ξεχασμένης εποχής, εμπόρους κάνναβης και το cult σινεμά Vendôme. Ο σουρεαλισμός των εικόνων με ταξιδεύει και με γοητεύει.

Maison Renardy

 Μία αφίσα στο απέναντι πεζοδρόμιο μου υπενθυμίζει ότι κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ Brussels Art Days οι γκαλερί των Βρυξελλών φιλοξενούν το φιλότεχνο κοινό για μια περιήγηση στο χώρο τους και στα μονοπάτια της τέχνης. Παίρνω το χάρτη και επιλέγω την branché περιοχή της Avenue Louise και της Châtelain. Με έκπληξη ανακαλύπτω πόσες κρυμμένες γκαλερί δραστηριοποιούνται στην περιοχή που εδώ και οκτώ περίπου χρόνια με φιλοξενεί! Βάζω μπρος για την γκαλερί Aeroplastics, ο τίτλος της έκθεσης μου κινεί το ενδιαφέρον και ξυπνά αποξεχασμένα συναισθήματα – «Παίρνοντας το χρόνο από ένα κομμάτι οδαλίσκης». Η βαριά ξύλινη πόρτα του κτιρίου κρύβει πίσω της μύριους θησαυρούς. Σ΄ένα τυπικό τριώροφο, αριστοτεχνικά αναπαλαιωμένο, maison de maître νεοκλασικού ρυθμού τέλους 18ου αρχών 19ου αιώνα, το παλιό ερωτοτροπεί με το καινούργιο. Οι μοντέρνες συλλογές που φιλοξενούνται, με έντονο το ερωτικό συμβολικό στοιχείο, σαγηνεύουν και ξελογιάζουν τον επισκέπτη. Τα χρώματα, ο λυρισμός, οι αισθησιακές εικόνες των έργων εναρμονίζονται απόλυτα με τα ξύλινα ζεστά πατώματα, την εντυπωσιακή ξύλινη σκάλα, τα πολυάριθμα δωμάτια και καλούν τον επισκέπτη σ΄ένα επικούρειο ταξίδι των αισθήσεων.

Από τη συλλογή της γκαλερί Aeroplastics, «Prendre le temps d’un morceau d’odalisque»

 Σκεφτόμενη τη συνέχεια της περιήγησής μου, δεν αφήνω το ταξίδι να με παρασύρει. Δε χάνω με τίποτα το Design Market στην αναπαλαιωμένη βασιλική αποθήκη (Tour&Taxis) στη βόρεια πλευρά της πόλης. Τα έπιπλα και τα κάθε λογής αντικείμενα των δεκαετιών ΄60, ΄70 και ΄80 μου προκαλούν νοσταλγία για ένα παρελθόν που δεν έζησα. Περιφέρομαι άσκοπα και νωχελικά ανάμεσα σε πολυθρόνες, τραπεζαρίες, κοσμήματα, βιβλία, λαμπαντέρ και αφήνω τη φαντασία μου ελεύθερη να συλλάβει μύριες ζωές που θα μπορούσα νά ΄χα ζήσει αλλά δεν έζησα. Στους διαδρόμους της βασιλικής αποθήκης αντικρύζω και το ατελιέ μαγειρικής του βραβευμένου με Michelin αστέρια Yves Mattagne που μου θυμίζει πως έναν Αύγουστο είχα γευτεί τις δημιουργίες του σ΄ένα υπαίθριο λαϊκό γκουρμέ πικ-νικ στο κέντρο μιας πλατείας.

Design Market, Tour&Taxis

Η ανάμνηση αυτή μου αναστατώνει τα σωθικά! Ομολογουμένως άδικο προς τις εξεζητημένες γεύσεις του Yves Mattagne,  αλλά ορέγομαι το bagel κοτόπουλο με σάλτσα μαύρης τρούφας του trendy καφέ JAT’. Η εμφάνιση του JAT’ αποτέλεσε μια άκρως ευχάριστη έκπληξη και προκάλεσε σχεδόν έκρηξη ευφορίας ιδίως στο μεσογειακό πληθυσμό των Βρυξελλών (και σε μένα!) που για χρόνια παραπονιόταν πως η έννοια της καφετέριας ως χώρου κουβεντούλας και δημιουργικής τεμπελιάς απουσίαζε. Συνδέω τα πανέμορφα στην ανομοιομορφία τους «ό,τι να ναι» έπιπλα άλλων δεκαετιών με την πραμάτεια της αγοράς που μόλις πριν λίγο με είχε ταξιδέψει στο χρόνο.

Το ταξίδι μου συνεχίζεται στα στενά σοκάκια της περιοχής Ixelles, επιστρέφοντας στη νότια πλευρά της πόλης, στο Hôtel Le Berger. Τι πιο μυστήριος σταθμός στο δρόμο  των αισθήσεων ένα φλογερό φθινόπωρο σαν κι αυτό; Σπρώχνω τη βαριά βυσσινί κουρτίνα της εισόδου του μικρού ξενοδοχείου και μπαίνω στο πλατό ταινίας θαρρώ. Το μυθικό αυτό ξενοδοχείο τη δεκαετίας του ΄30, φωλιά παράνομων εραστών, διατηρεί ακόμα δύο ανελκυστήρες. Ένα ν΄ανεβαίνει κι ένα να κατεβαίνει…ώστε ν΄αποφεύγονται μοιραία συναπαντήματα και να διατηρούνται πρωτόγνωρα εφήμερα σκιρτήματα. Η στενή ξύλινη σκάλα, σαν κυριευμένη από σκιές, με οδηγεί στα δωμάτια που, ανακαινισμένα, διατηρούν ταπετσαρίες στους τοίχους, ανοιχτές μπανιέρες με καθρέφτες σε στρατηγικά σημεία και αντικείμενα τέχνης με σαφή ερωτική θεματολογία. Κάθε Σεπτέμβρη στα δωμάτια φιλοξενείται το Second Life Festival όπου διατίθενται χρησιμοποιημένα ρούχα, παπούτσια, τσάντες, περούκες και κάθε λογής μπιχλιμπίδια μιας άλλης εποχής. Η διεύθυνση της κουζίνας και του εστιατορίου Vini Divini ανήκει στον Ιταλό σεφ Vincenzo Marino. Μαζευόμαστε φίλοι στο μπαρ για το aperitivo του μαγαζιού. Η αισθησιακή ατμόσφαιρα ενθαρρύνει πότε χαμηλόφωνες εξομολογήσεις πότε ηχηρά γέλια. Παίρνω το συνηθισμένο μου τζιν&τόνικ (πολύ τζιν, λίγο τόνικ!) που με ζαλίζει γλυκά, και αφήνω τη μουσική να σταματήσει το χρόνο στο ρετρό ημίφως.

Λεπτομέρεια από το Hôtel Le Berger, Selfie της αγαπημένης λεοπάρδαλης στο μπαρ

Η καλή διάθεση οδηγεί την ωραία παρέα αργά το βράδυ στο μουσείο καλών τεχνών BOZAR για το καθιερωμένο φεστιβάλ ηλεκτρονικής μουσικής BOZAR Electronic. Το μουσείο, πάντα πιστό στην αρχή art-for-all, πάλλεται στους ξέφρενους ρυθμούς της μουσικής γνωστών djs. Το πλήθος, πάσης ηλικίας, άνετο και ακομπλεξάριστο, αφήνεται στους ρυθμούς και τη φλόγα της φθινοπωρινής στιγμής. Η ένταση ανεβαίνει κι εγώ, κοιτώντας δειλά το αγόρι με τα γαλάζια μάτια που μου ρίχνει επίμονες ματιές, αναρωτιέμαι πώς κατορθώνει μια πόλη να υπάρχει ζωντανή στο σήμερα στους ρυθμούς του παρελθόντος της αγναντεύοντας το μέλλον. Πώς γίνεται παρελθόν-παρόν-μέλλον να συμφιλιώνονται στην αίθουσα ενός μουσείου και, αυτό το Σεπτέμβρη, να γίνονται ένα. Je m’en fous, σκέφτομαι, υποκύπτω στον πειρασμό και χαμογελάω με αυτοπεποίθηση στο όμορφο αγόρι!

Κόντρα στον κυνικό αστείο μου έρωτα, αυτό το Σεπτέμβρη και κάθε Σεπτέμβρη, στη Βελγική πρωτεύουσα συστήνω:

  • Maison Renardy (Chaussée de Wavre 111B, 1050 Ixelles) για τον ωραίο καφέ του, τις σπιτίσιες σοκολάτες του καρέ αμυγδάλου, και την πρωινή τζαζ μουσική.
  • Galerie Aeroplastics (Rue Blanche 32, 1060 St-Gilles) για ένα ταξίδι στο βασίλειο των αισθήσεων,  έκθεση Σεπτεμβρίου «Prendre le temps d’un morceau d’odalisque».
  • Design Market  (Tour&Taxis, Avenue du Port 86c, 1000 Bruxelles) στο πλαίσιο των εκδηλώσεων Design September.

http://designseptember.be/designmarket/

http://designseptember.be/

  • JAT’ café (Rue de Namur 28, 1000 Bruxelles) για τα πρωτότυπα bagels και τους trendy θαμώνες του.
  • EAT! για ένα υπαίθριο γκουρμέ γεύμα στο δάσος Bois de la Cambre.

http://visitbrussels.be/bitc/BE_fr/minisite_eatbrussels.do

  • Second Life Festival στο Hôtel Le Berger (Rue du Berger 24, 1050 Ixelles) για ένα ταξίδι στο παρελθόν συνδυασμένο με ένα κοκτέιλ στο μπαρ του ξενοδοχείου.

http://www.secondlifefestival.net/#

  •  BOZAR Electronic Arts festival στο μουσείο BOZAR (Rue Ravenstein 23, 1000 Bruxelles).

http://www.bozar.be/activity.php?id=14781&lng=en

 

Η Μάγια σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο του Bristol και Διεθνές και Ευρωπαϊκό Δίκαιο στο Πανεπιστήμιο του Sheffield. Από το 2007 ζει στις Βρυξέλλες. Εργάζεται σε ένα γραφείο με μεγάλο παράθυρο με θέα. Κάποτε δούλεψε και σε γραφείο χωρίς παράθυρο δίχως θέα. Όταν δεν παλεύει με τα νομικά της, παρατηρεί τις σχιζοφρενικές εναλλαγές των χρωμάτων του ουρανού έξω από το παράθυρό της, διαβάζει λογοτεχνία, γράφει, βλέπει ταινίες, ταξιδεύει και κάνει φανατικά γιόγκα. Κατά καιρούς ασχολήθηκε με τη συγγραφή άρθρων σε νομικά περιοδικά και βιβλιοκριτικών σε περιοδικά λογοτεχνίας. Την εμπνέουν οι αστικές εικόνες, οι στέγες των κτιρίων στην κεντρική Ευρώπη, οι σταθμοί των τρένων, τα ξώφυλλα βιβλίων, οι καφέδες σε βεράντες, τα σαλόνια ξενοδοχείων, οι ζωές που θα μπορούσε να είχε ζήσει αλλά δεν έζησε και οι κωμικοί ανεκπλήρωτοι έρωτες.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.